Η ψυχική υγεία αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της συνολικής μας ευεξίας. Όταν εμφανίζονται δυσκολίες ή προβλήματα που επηρεάζουν την καθημερινότητά μας, είναι απολύτως φυσιολογικό να αναζητήσουμε βοήθεια από ειδικούς. Ωστόσο, πολλές φορές προκύπτουν παρεξηγήσεις σχετικά με το πότε και ποιον ειδικό θα πρέπει να επισκεφθούμε. Ένας από τους βασικούς λόγους για αυτές τις παρεξηγήσεις είναι τα ταμπού και οι λανθασμένες αντιλήψεις σχετικά με τον ρόλο του ψυχιάτρου.

Συχνά μέσα μας αναρωτιόμαστε με ποιον τρόπο θα μπορούσαμε να πείσουμε έναν φίλο ή συγγενή να δεχτεί βοήθεια από ιατρό ή ψυχολόγο, ειδικά τη στιγμή που μας έχει δηλώσει ότι είναι απολύτως αρνητικός/η ή ότι δε βλέπει πρόβλημα ή ότι δεν πιστεύει ότι θα βοηθηθεί με κανέναν τρόπο.

Η απόφαση να διακόψει ή να αλλάξει κανείς ψυχοθεραπευτική προσέγγιση είναι προσωπική και συχνά απαιτεί αρκετή σκέψη. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που μπορεί να οδηγήσουν έναν θεραπευόμενο σε αυτή την απόφαση. Ένας κοινός λόγος είναι η επίτευξη των θεραπευτικών στόχων. Όταν οι θεραπευόμενοι αισθάνονται ότι έχουν αναπτύξει εργαλεία και στρατηγικές για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα τους, μπορεί να αποφασίσουν ότι είναι έτοιμοι να προχωρήσουν χωρίς τη συνεχή υποστήριξη του θεραπευτή.